Celica

Het is dan toch gebeurd...vandaag zijn ze de Toyota Celica komen opladen. Wat is daar nu zo speciaal aan? Wel, Michael was gehecht aan deze auto die eerst zijn grootmoeder, daarna zijn mama en als laatst hemzelf door verschillende staten heeft vervoerd. Met deze auto is hij mij komen afhalen van de luchthaven, toen we elkaar voor het eerst ontmoetten en kort erna heeft ie de geest gegeven. De versnellingsbak was om zeep, de schokdempers waren versleten, om over de remmen maar te zwijgenen bovendien was de lak er al serieus van af gebeten door de zon. Sind de Celica al een tijdje op de oprit stond (bijna letterlijk wortel te schieten) waren er al veel schroothandelaars langsgeweest om de auto op te kopen en dan als volgt te verkopen als oud ijzer per kilo. Dat kreeg hij niet over zijn hart, dan nog liever weggeven aan iemand die de auto wil opmaken. Via via zijn we met zo iemand in contact gekomen en die gast is de auto vandaag komen oppikken. Gratis. Het zal een project worden tussen vader en zoon van 15 die volgend jaar voor zijn rijbewijs kan gaan. Mooi toch?

Ik weet dat Michael het moeilijk gaat hebben als hij zondagavond van zijn werk komt,...zo'n gele kale plek langs de oprit...nu de lente in aantocht is, kunnen we het misschien wat opvrolijken met een paar mooie planten;-)