Belgium here I come

Nog 2 nachtjes slapen en dan zit ik weer op het vliegtuig richting Zaventem. Ik ben best wel zenuwachtig, krijg geen hap door mijn keel en dat is, voor diegenen die me goed kennen, echt een uitzondering.

Anke heeft me al laten watertanden aan telefoon met het opnoemen van het heel chocolade arsenaal dat Belgie rijk is. Nadat "het dessert" tot in de details werd omschreven, kwamen de frietjes met mayonaise, stoemp, grijze garnaaltjes, kaas,...aan de beurt. Heb Michael al verwittigd dat ik iets ronder zal terugkomen;-) Daarbij heb ik dan meteen heilig beloofd dat ik ook wat lekkers voor hem zal meebrengen.

Een paar dagen geleden is Michaels' grootvader overleden. De dag dat hij stierf, werd hij 89. Hij lag al een aantal weken in het ziekenhuis met hartproblemen. We hadden hem een kaart gestuurd voor zijn verjaardag met foto's van ons laatste bezoekje daar (Las Vegas), hij heeft deze nog gezien en de lieve woorden die Michael hem schreef heeft hij nog gelezen. Dit maakt het een beetje goed voor Michael want hij vindt het erg dat hij zijn grootvader niet meer heeft gezien.


Deze foto is genomen net voordat we terug naar Florida vlogen. We waren toen 3 uur te vroeg op de luchthaven omdat grandpa ons perse zelf wou brengen maar dan wel voor hij ging slapen...voor 7pm.

Vannacht (om 3uur 's ochtends) wordt de klok 1 uur teruggezet in Europa. Hier in de VS gebeurt dit op een latere datum, 4 november. Vreemd vind ik dat, ik heb hier nooit eerder bij stilgestaan dat die datum verschilde.
Hier vind je alvast een link met data voor de komende jaren. Geen excuses meer om afspraken mis te lopen!

Sportief

" He, we hebben twee fietsen! Laten we die ook eens gebruiken!": dachten we. Dus wij gisteren met de fietsen netjes achteraan op de auto gemonteerd, richting Hillsborough River State Park. Twee jaar geleden zijn we daar gaan kano varen en zag ik voor het eerst een alligator van op 2 meter afstand in het water loeren. Toch effe anders dan in een zoo, moet ik toegeven.

Als je het park binnerijdt, krijg je een plattegrond mee, waarop je kan kiezen welk parcours je wilt afleggen. Maar mits we beiden een kleine afwijking hebben qua orientatie- ja, zelfs mijn man- zijn we gewoon beginnen fietsen langs het water.
Soms waren het moeilijke stukjes, omdat er hier en daar uitsteeksels zijn van cypressen, hun wortels groeien namelijk boven de grond. Op andere plaatsen was het dan weer moerassig, dan moest je een smal houten brugje over.

We zijn uiteindelijk de grote hangbrug overgestoken en dan op een parcours terecht gekomen. Op dit parcours (Baynard) staan er panelen met uitleg over de fauna en flora van Florida.
Bij het lezen van een van die bordjes werd ik gestoken door een Fire ant en bij het verderrijden werd mijn gezicht verpakt met een dik geweven spinnenweb. Mijn zin voor avontuur begon al lichtjes af te nemen...
Eenmaal thuis hadden we nog energie over om met de honden naar een park te gaan. Nu Margaux haar paaringsdrang over is, kan dit weer, hihi.
Het was blijkbaar nodig want ze hebben beiden de longen uit hun lijf gerend.