Snorkelen

We hebben het er wel eens over om eens een paar dagen naar de Keys te gaan. Voordat we ernaar toe gaan zal ik wat moeten oefenen met snorkelen. Heeel lang geleden heb ik op school geleerd om een pop op te vissen met een zwembrilletje en een neusknijper. Nu moet je weten dat ik toevallig bijna altijd ( nooit last van gehad) zwemmers eczeem had als we gingen zwemmen en daardoor heb ik zelden met zo'n knijper op mijn neus het zwembad verkend. Had ik TOEN maar geweten dat ik NU...

Gisteren zijn we naar Anna Maria Island gereden. Eerst in een lokale beach shop voor een snorkel gaan kijken. Michael en ik hebben een totaal verschillende vorm van hoofd, hij smal en lang en ik rond en...euh gezond. Het was dus effe uitzoeken welke bril ons alletwee paste.
Nu, het snorkelen zelf lukte me niet goed dus heb ik weinig van het onderzeese schouwpel gezien. Daarentegen is Michael een echte waterrat en zo heeft hij mij toch wat extra tips verklapt om beter te kunnen snorkelen. Het is nu een kwestie van oefenen zodat we binnekort in de Keys al het prachtigs kunnen aanschouwen.

Vanochtend ben ik op mijn tweede afspraak bij de dermatoloog geweest. Een extra check up voor mijn pso behandeling en ik heb dan ook meer uitleg gekregen bij de uitslag van mijn vlekje op de rug. Het is dus niet kwaadaardig, wel moet ik regelmatig een check up doen omdat uit het onderzoek bleek dat ik wel aanleg heb om melanomen te ontwikkelen. Binnen 6 maanden een nieuwe afspraak dus.

Tampa theatre

Nuovo mondo, ook wel gekend als "Golden door" is de film die we deze week in Tampa theatre zijn gaan kijken. De film was zeker de moeite maar ook het prachtig gerenoveerde gebouw was op zich al een bezoekje waard!
In de film volg je een Italiaanse familie die rond de eeuwwisseling per boot naar de "nieuwe wereld" reist in de hoop er een nieuw en beter leven te beginnen. Zo is ook mijn overgrootvader vanuit Zuid- Italie naar hier gekomen dus moest ik wel een traantje wegpinken toen ik zag in welke omstandigheden hij en zoveel anderen de reis hebben doorstaan. Als ik mijn overtocht hiermee vergelijk, was vliegen met beperkte beenruimte peanuts!

Wat me opviel tijdens het film kijken is dat er regelmatig iemand opstond om drinken te gaan halen ofzo. Volgens Michael is dat omdat Amerikanen het gewoon zijn om tussen de reclamespots (op TV) door op te staan en iets te drinken, naar het toilet te gaan,...
Nu weet ik ook waarom die reclamespots op TV altijd een aantal decibellen luider zijn! Zodat de adverteerders zeker zijn dat de mensen hun spotje toch horen als ze in de keuken iets aan het smikkelen zijn;-)

Onze buren verhuizen

Vandaag is de kater Buddy met zijn baasjes Amanda en Tito verhuisd naar downtown Tampa. Ik zag mijn buurvrouw een paar dagen geleden druk in de weer met kartonnen dozen en vroeg me toen al af of ze van plan waren te verhuizen. Toen ik gisteren in de hitte het gras aan het maaien was, liep ze even over en vertelde ze me hetgeen ik al vermoedde. Zonder lucht te happen-want ze tatert aan een stuk door...echt, ik krijg er geen woord tussen- vertelde ze me waarom en waar en dat ze nog vanalles had wat ze wou weggeven dus als we iets nodig hadden, konden we bij hun een kijkje gaan nemen.
Michael en ik hebben een futon gekozen, ideaal voor als er iemand blijft logeren:-) Voor de rest gaan we nog wat tuingerief krijgen, mits zij op een appartement gaan wonen.

Ze vertelde ons ook over een "piramide verkoop" van een gezond drankje Mona Vie. Het is een soort vruchtensap waaronder ook de Acai bes in verwerkt is. Slechts een paar slokken van dit goedje zou je een enorme energie boost moeten geven. Michael en ik hebben een fles kado gekregen-45$ per fles!!!-en we moesten haar laten weten of het werkte:-)

Aan energie ontbreekt het me eigenlijk niet maar soepelheid dat is wat anders! Ik ben deze week voor het eerst terug met yoga begonnen. Ik denk dat ik zowat de jongste van de groep was maar ook wel de stijfste hark! Het motiveert wel om ermee door te gaan als je ziet hoe fit en lenig de 65+ers van die groep zijn!

Zo was ik eens met mijn vader, ik 16 en hij 51, gaan lopen in de Mechelse heide. Ik dacht: "die ouwe kan mij toch niet volgen" maar amai...na 100 meter moest ik het al opgeven. Mijn vader liep al fluitend door de purpere heide en ik pufte erachter aan. Het is overbodig te vertellen dat dit een van zijn favoriete anekdotes was met familiebijeenkomsten.

Ondertussen is het 5 jaar geleden dat mijn vader overleed en nog steeds vind ik het moeilijk te geloven dat zo'n gezonde man zo vroeg overleden is.
Jammer genoeg heb ik mijn doos met foto's nog niet hier maar deze vond ik nog op een cd'tje die mijn schoonzus had gebruikt voor een fotoreportage.


Een foto van toen mijn vader trots zijn dienstplicht vervulde. Opmerking: zijn broek "streek" hij door deze plat onder zijn matras te leggen!